ปิ๋มเคยแอบขำเล็กๆ เมื่อเห็นคนเล่าทุกอย่างลงในไดอารี่ ทุกอย่างในที่นี้คือ"ทุกอย่าง" จริงๆ
ปราศจากการไตร่ตรอง การเรียบเรียง อะไรใดๆ
... ปิ๋มไม่คิดว่ามันช่วยอะไรว่ะ(ความคิดเห็นส่วนตัวล้วนๆ)
จากการลองบิ๊วให้ตัวเองบันทึกในวิถีที่ชอบ บิ๊วได้บ้างไม่ได้บ้าง ปิ๋มพบว่า มันช่วยนะ ช่วยให้ระลึกถึงอะไรที่ผ่านไป ช่วยให้จำได้ ว่าเราเคยคิดยังไงต่อสถาณการณ์ต่างๆ
และที่สำคัญ ชาวยถนอมความทรงจำสีอ่อนจางให้คงอยู่,

ถึงตอนนี้ละอายนิดๆ ที่เคยแอบขำใครที่เปลือยความคิดลงหน้ากระดาษ(บลอก)ขนาดนั้น รู้แล้ว ว่านั่นคือวิถีของเค้า เค้าคงได้อะไรซักอย่างจากกลับมาจากวิธีนั้น
.
..ไม่จำเป็นต้องเหมือนกันนี่นะ

ที่ผ่านมา ปิ๋มพบว่าตัวเองถ่ายทอดอะไรไม่ออกพักใหญ่ ไม่ใช่เพราะเบื่อ แต่คล้ายความละเมียดละไมที่ทำให้รู้สึกอยากถ่ายทอดมันหายไป
เป็นเพราะอะไรไม่อาจทราบได้..
เวลาจะเขียนบันทึกออกมา สู่อีกหน้าบอร์ดหนึ่ง ดูจะมีแต่ระบายอารมณ์กราดเกรี้ยว

ไม่ดีเนอะ ..
ไม่ได้หมายความว่าทำตัวไม่ดี แต่หมายความว่า ตัวปิ๋ม ใจปิ๋ม ไม่ค่อยจะโอเคเท่าไหร่

แม้ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าปัญหาคืออะไร ทางแก้คืออะไร แต่การรู้ตัวว่าตัวเองไม่แจ่มใสเท่าที่ควร
อาจช่วยเตือนให้ตัวเองไม่ปล่อยใจให่จมดิ่ง

หวังว่าคงดีขึ้นในเร็ววัน
.